Remco Evenepoel is Europees kampioen. De Belg heeft in Slovenië een bizarre finale op zijn naam geschreven. Evenepoel kwam in de finale nog ten val, maar wist daarna terug te keren en reed samen met Giulio Ciccone weg van de concurrentie. In een zinderende sprint om de Europese titel kwam de Belg in de laatste meters nog naast de Italiaan en werd hij uiteindelijk als winnaar aangewezen. Christian Scaroni pakte de bronzen medaille.
De renners begonnen in Ljubljana aan een wedstrijd van ruim 196 kilometer. Na een lange vlakke aanloop volgden vijf lokale rondes rond Šenčur, met daarin telkens de beklimming van de Možjanca. Met ruim twee kilometer aan een gemiddeld stijgingspercentage van meer dan tien procent was dat de plek waar de koers uiteindelijk in zijn beslissende plooi zou vallen.
Al vroeg in de wedstrijd ontstond een kopgroep van zes renners. Jochem Kerckhaert zorgde ervoor dat Nederland vertegenwoordigd was in de vlucht en kreeg onder anderen Luka Mezgec en Josef Černý met zich mee. De kopgroep kreeg maximaal ongeveer twee minuten voorsprong, maar het peloton liet de vluchters nooit echt uit beeld verdwijnen.
Voor Nederland was er ondertussen een flinke tegenvaller. Wout Poels kwam ten val en had zichtbaar last van de crash. De Nederlandse kopman stapte nog wel opnieuw op zijn fiets, maar zou de wedstrijd later verlaten. Daarmee raakte Nederland een belangrijke troef kwijt voor de finale.
Vooraan werd de kopgroep ondertussen steeds kleiner. Op de eerste beklimming van de Možjanca moesten verschillende renners afhaken en bleven er nog maar enkele vluchters over. Achter hen werd het tempo in het peloton flink opgevoerd. De voorsprong liep snel terug en uiteindelijk was het duidelijk dat de vlucht geen stand zou houden.
Toen de wedstrijd de beslissende fase inging, namen de grote landen het heft in handen. Italië voerde het tempo op en ook België liet zich nadrukkelijk voorin zien. De groep werd steeds kleiner en verschillende favorieten moesten passen. Onder anderen Mads Pedersen en Juan Ayuso kregen het moeilijk.
Nederland probeerde ondertussen nog iets te forceren, maar de ploeg was door het uitvallen van Poels al een belangrijke pion kwijtgeraakt. België had met Evenepoel daarentegen nog altijd zijn grote favoriet in een uitstekende positie.
Met nog twee beklimmingen van de Možjanca te gaan, begon de echte finale. Jan Tratnik en Maxim Van Gils voerden namens België het tempo op, waardoor de groep verder uitdunde. Aanvallen volgden elkaar steeds sneller op, maar niemand wist definitief weg te komen.
Tot Giulio Ciccone zijn moment koos.
De Italiaan trok stevig door en Evenepoel reageerde onmiddellijk. De Belg ging in de tegenaanval en leek samen met Ciccone weg te rijden van de andere favorieten. Evenepoel wilde echter meer en probeerde op de beklimming alleen weg te komen. Dat leek even te lukken, totdat het in een bocht naar rechts helemaal misging.
Evenepoel verloor de controle over zijn fiets en kwam hard ten val. Ciccone kon zijn weg vervolgen en reed even alleen aan de leiding, terwijl de Belg snel weer overeind krabbelde en zijn fiets oppakte.
Daarmee leek de Europese titel even uit zicht voor Evenepoel. De Belg liet zich echter niet kennen en ging opnieuw op jacht. Hij wist terug te keren bij de achtervolgende groep en kreeg vervolgens de kans om opnieuw richting Ciccone te rijden.
Evenepoel besloot niet af te wachten en trok opnieuw door. Ciccone sprong opnieuw mee en dit keer waren de twee definitief vertrokken. De achtervolgers kregen geen kans meer om het gat te dichten. Evenepoel en Ciccone werkten goed samen en bouwden hun voorsprong steeds verder uit.
Bij het ingaan van de laatste ronde was duidelijk dat de Europese titel tussen de twee koplopers zou worden verdeeld. Achter hen probeerden onder anderen Primož Roglič en Christian Scaroni nog de aansluiting te vinden, maar het verschil bleef oplopen. Scaroni reed uiteindelijk weg van de achtervolgende groep en stelde daarmee de derde plaats veilig.
Voor Evenepoel en Ciccone was het ondertussen vooral zaak om elkaar niet te veel ruimte te geven. Evenepoel deed het meeste kopwerk en probeerde de achtervolgers zo ver mogelijk op afstand te houden. Ciccone hield zich wat meer op de achtergrond en spaarde zijn krachten voor de laatste kilometers.
Samen begonnen ze aan de slotfase. Evenepoel bleef het tempo hoog houden, terwijl Ciccone geduldig in zijn wiel bleef zitten. De Belg wist dat hij de Italiaan niet zomaar moest laten wegrijden, maar wilde tegelijkertijd voorkomen dat de achtervolgers nog terug zouden komen.
Bij het ingaan van de laatste kilometer zat Evenepoel nog altijd op kop. Ciccone wachtte zijn moment af en schoof langzaam naar voren. De Italiaan kwam vanuit het wiel van de Belg en plaatste zijn sprint. Evenepoel leek even geklopt te zijn, maar de Belg bleef vechten.
In de laatste meters kwam Evenepoel opnieuw naast Ciccone. De twee reden vrijwel gelijktijdig over de finish en het was met het blote oog nauwelijks te zien wie de Europese titel had gepakt.
De finishfoto moest uitsluitsel geven.
Uiteindelijk werd Evenepoel als winnaar aangewezen. Na een val, een indrukwekkende terugkeer en een zinderende sprint had de Belg het voor elkaar gekregen. Ciccone moest genoegen nemen met zilver, terwijl Scaroni de derde plaats pakte.
Voor Evenepoel is het zijn eerste Europese titel op de weg. De Belg voegt daarmee opnieuw een belangrijke kampioenstrui toe aan zijn indrukwekkende palmares.
Voor Nederland werd het uiteindelijk een teleurstellende wedstrijd. Kerckhaert zat lange tijd mee in de vlucht, maar Poels viel uit en geen van de andere Nederlanders kon zich uiteindelijk mengen in de strijd om de medailles.
Alle aandacht ging daardoor naar de twee renners die in de laatste meters alles uit de kast moesten halen. Evenepoel leek na zijn val uitgeschakeld voor de overwinning, maar vocht zich terug en bleef tot op de finish geloven in zijn kans.
Het verschil was uiteindelijk slechts enkele millimeters.
Maar die waren genoeg voor Remco Evenepoel om zich Europees kampioen te mogen noemen.
